Overslaan en naar de inhoud gaan

Armoede

“Vrijheid, je kunt niet beschrijven wat dat doet”

In gesprek met Alain H., geëngageerd voor mensen in armoede | 10 november 2017

Ja, hij weet wat armoede is. Ooit sliep hij buiten op een bank. Daarna kon hij naar een appartementje. Hij weet hoe het leven is als je de elektriciteit niet kunt betalen. Als je niet naar de dokter kunt of durft, ook als het hoognodig is. Voor Alain H. is het ergste achter de rug. Hij engageert nu zich voor lotgenoten bij Hart Tegen Armoede en vzw Wieder in Brugge, een vereniging waar armen het woord nemen. ‘Maar het woord krijgen alleen is niet genoeg’, zegt Alain. ‘De mensen moeten ook toegang krijgen – en durven nemen – tot de schone dingen van ’t leven. Eens weg kunnen hoort daar absoluut bij.’

Alain vertelt:

‘Iedereen moet af en toe zijn verzetje hebben. Je moet eens uit je kleine leefwereld kunnen stappen. Efkens niet moeten koken. Vrijheid ontdekken. Een paar dagen vakantie laat de mensen ervaren dat er in hun leven ook een vrije kant mag zijn. Dat ze ook recht hebben op een plaatske in de samenleving.

Vrijheid ervaren, wat dat doet? Heel veel, mevrouw. Je kunt dat niet beschrijven. Allez, ik was vorig jaar met de armoedeverenigingen in Amsterdam. Een verblijf van één nacht was het, en dat heeft zoveel in gang gezet. We zijn bij Madame Tussaud geweest, hebben op de walletjes gewandeld. Ik had dat al wel gezien op de tv, maar toen was ik er écht.

"Ik heb toen dikwijls tegen mezelf gezegd: Alain, jong, je bent hier, je staat hier, je maakt het echt mee. Ik ga dat nooit meer vergeten"

Dankzij de armoedeverenigingen ben ik al op veel plaatsen geweest. Ik heb Clouseau gezien, en Will Tura, en Jo Vally. We zijn in Poperinge geweest, en in Amsterdam. Ik kan daardoor dingen beleven die ik anders nooit zou kunnen. Dat is toch een beetje een luxe, een heerlijke luxe. Dat levert een mens een gevoel van vrijheid op.

Het doet zoveel deugd. Het is daarom spijtig dat veel mensen in armoede niet van die vrijheid kunnen profiteren. Er zijn kansen genoeg, dat is het probleem niet. Het sociaal huis in Brugge organiseert vakanties en concerten. Ze doen dat heel goed.

Maar de mensen durven soms niet de stap zetten. Veel mensen verbergen liever hun armoede dan hulp te vragen. Ze willen niet naar een OCMW gaan, bang hun fierheid te verliezen. Dat hun ouders of familie iets zou weten van hun miserie is voor hen een nachtmerrie. Er is nog veel verdoken armoede, neem dat gerust van mij aan.

Wat zou helpen? Ik denk dat we nog meer moeten doen om de mogelijkheden in de media te brengen. Niet alleen op websites en facebookgroepen voor mensen in armoede, want vele mensen durven daar gewoon niet op klikken.

"We moeten manieren zoeken om mensen in armoede te bereiken zonder dat ze moeten tonen dat ze in armoede leven."

Het is goed dat mensen die dat willen hun verhaal kunnen vertellen. Want er is in de samenleving nog weinig begrip voor armoede. De mensen oordelen te gemakkelijk. Dan zien ze iemand in armoede met een tablet bijvoorbeeld, en lap, dan hebben ze al hun oordeel klaar. Maar zo simpel ligt dat allemaal niet. Iedereen wil gewoon zijn best doen om erbij te horen.

Trouwens, iedereen kan in armoede verzeild geraken. Of je nu uit een rijk gezin komt of uit een familie die al generaties met armoede worstelt. Een mens kan ziek worden, of dikke pech hebben. Ik kan ervan meespreken. En ik zeg: iedereen moet de kans krijgen om te genieten van het leven en mee te profiteren van alles wat er in de samenleving aan schone dingen te beleven valt.’

Alain H.

In gesprek met

Alain H. woont in Brugge. Hij engageert zich bij Een Hart Tegen Armoede en vzw Wieder, een Brugse vereniging waar armen het woord nemen. We ontmoetten Alain toen de Vakantietoer van Steunpunt Vakantieparticipatie aankwam bij Hostel Snuffel in Brugge. 

Dit verhaal werd gepubliceerd op 10 november 2017 in de categorie Armoede.

Neergepend door

Griet Bouwen is nieuw(s)maker voor het netwerk Vakantieparticipatie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Waarom toerisme toewijding verdient

In gesprek met Taleb Rifai, Secretaris-Generaal UNWTO, de Wereld Toerisme Organisatie van de Verenigde Naties | 19 september 2017

Halong Bay, Vietnam. Een adembenemend blauwgroen meer waaruit hoge bergen oprijzen. Secretaris-generaal van UNWTO Taleb Rifai koestert de herinnering aan zijn tocht op het meer, dobberend in een houten bootje. Niet alleen omwille van de plek, die tot een van de mooiste plaatsen op aarde mag gerekend worden. Op het water beluisterde hij een verhaal dat hij nog altijd blijft vertellen. Een verhaal dat treffend weergeeft waarom de kopman van UNWTO hoopt dat natieleiders een grote toewijding aan toerisme ontwikkelen. ‘Toerisme is niet alleen een mega economische sector. Toerisme kan levens veranderen.’

‘Sinds die dag aan Halong Bay zie ik het verhaal achter elke mens. We mogen niemand ooit zien als onze bediende. We zijn allemaal mensen. We hebben allemaal een verhaal.’ - Taleb Rifai

Halong Bay

 

Dit is het verhaal van Halong Bay:

 

 

“We gingen aan boord van een houten boot.
De stuurvrouw nam ons mee op het water.
Ik vroeg haar of ze van het dorp was.
Ze vertelde me over haar leven.
Dat ze op de rijstvelden had gewerkt.
Zwaar werk, aan een karig loon.

Twee jongens en een meisje had ze.
Ze wist wat armoede betekende.

En toen kwam de overheid met een project.
Liet tweehonderd houten bootjes bouwen.
Zij greep de kans om er eentje uit te baten.
Om toeristen een het paradijs te tonen.

 

 

Sinds die dag veranderde haar leven, vertelde ze.
Haar gezin heeft een dak boven het hoofd.
De kinderen studeren aan de universiteit.

De zaken gaan goed. Werk is er genoeg.
Een buurvrouw helpt inmiddels.
De twee vrouwen delen de winst.

Ik vroeg of ze deugd heeft van haar werk.
Ze keek me aan. Ze lachte. Ze zei:
‘Natuurlijk. Ik hou van mensen. Net als jij.”

 

Toerisme opent onze samenleving

De opleving van het toerisme in Vietnam stuwde het leven van deze vastberaden moeder opwaarts. Door de ogen van haar gasten herontdekte ze de schoonheid en tradities van haar land. Elke dag ontmoet ze mensen die anders zijn dan zij. Mr. Rifai: 'Daarom is toerisme mijn passie. Ik hoop dat regeringsleiders ontdekken dat toerisme hun toewijding verdient. Toerisme is meer dan economie. Het opent onze samenlevingen voor verschil, en daar worden we allemaal betere mensen van.’ 

foto's: Marianne Schapmans

Taleb Rifai

In gesprek met

Taleb Rifai, Secretaris-Generaal van de Wereld Toerisme Organisatie (UNWTO). 2017 werd door de verenigde naties uitgeroepen tot het ‘Internationale Jaar van Duurzaam Toerisme voor Ontwikkeling.’ De Wereld Toerisme Organisatie – UNWTO – kreeg de opdracht om de transformerende kracht van toerisme op de wereldagenda te plaatsen. Meer weten over de campagne Travel-Enjoy-Respect kan hier.

Bij Toerisme Vlaanderen ijvert het Steunpunt Vakantieparticipatie al ruim 15 jaar voor het recht op vakantie voor iedereen. Bovendien bracht Administrateur-Generaal Peter De Wilde onlangs het gesprek op gang over hoe reizen mensen en gemeenschappen verandert. Dat is ook de overtuiging van UNWTO-Secretaris Generaal Taleb Rifai. ‘Toerisme is het medicijn voor zovele ziekten die de wereld vandaag treft. Toerisme draagt bij aan economie, educatie en technologie op mensenmaat. Toerisme bouwt bruggen van wederzijds begrip en tolerantie,’ zegt de UNWTO-topman.

Mr. Rifai (°49) staat sinds 2010 aan het hoofd van de UNWTO. Aan het einde van het bijzondere jaar 2017 geeft Taleb Rifai de fakkel door. We reisden naar Madrid, ontmoetten de man en kwamen terecht in een achtbaan van verhalen en wijsheid. Met een warme glimlach, felle lichtjes in de ogen en doorleefde visie gidste hij ons doorheen een labyrint van verhalen en conclusies.

In drie stukjes vertellen we over wat we nooit meer zullen vergeten.
'Waarom toerisme onze toewijding verdient'
'Reizen: respecteer, waardeer en geniet van wat anders is'
'Sociaal toerisme is een hefboom voor het recht op reizen'

 

Dit verhaal werd gepubliceerd op 19 september 2017 in de categorie Armoede.

Neergepend door

Griet Bouwen is nieuw(s)maker voor het netwerk Vakantieparticipatie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

We hebben allemaal wel ‘iets’ met vakantie

In gesprek met Mohammed, Saadia, Gerke, Wanda, Maryan, Nicole, Patricia, Helga, Eddy en Hanne. | 5 juli 2017

De komende maanden wil Steunpunt Vakantieparticipatie tweeduizend verhalen horen: verhalen van mensen die vakantie mogelijk maken voor elkaar. Want Toerisme Vlaanderen, sociale organisaties en toeristische ondernemers willen begrijpen wat mensen helpt om toch vakantie te beleven, ook als hen dat op eigen kracht amper lukt. Dertig vrijwilligers voeren honderden persoonlijke gesprekken. Op 19 juli trekt de zanghappening ‘Iedereen Verdient Vakantie Toer door Vlaanderen’ op gang en overal in Vlaanderen komen groepjes vakantiegangers en vakantiemakers samen voor een vertelworkshop. Het gloednieuwe Rap op Stap initiatief van vrijetijdscentrum De Kruierie beet enthousiast de spits af.

5 juli 2017 - Het is een schone, warme zomeravond. Terwijl andere mensen genieten van een terrasje, de tuin of de koelte van een boswandeling, komen negen inwoners van Balen naar de Kruierie voor een vakantiebabbel. Wat betekent vakantie in ons leven? Hoe moeilijk is het soms om vakantie te beleven? En wat maakt het mogelijk dat mensen vakantiekansen krijgen, ook als dat niet zo vanzelfsprekend is?

Vakantie, niet onder één betekenis te vatten

‘Vakantie’ blijkt een woord met heel verschillende betekenissen. De verhalen zijn soms vrolijk, soms verbijsterend. Er zijn verhalen die getuigen van grote moed of intens medeleven. Sommige vakantieverhalen zullen voor altijd verbonden zijn met verdriet. En soms worden we sterker van vakantie, al is het maar omdat we onze plan leren trekken.

Reizen, je plan trekken of verlaten worden | Mohammed, een 25-jarige vluchteling uit Somalië, spreekt over ‘reizen’. Op reis zijn, vluchten voor gevaar in eigen land bracht hem ondermeer in Yemen, Servië, Griekenland, Turkije. Hij leerde culturen kennen, en kan zich intussen behelpen in vijf talen. Helga vindt haar eigen kracht door alleen thuis te zijn en met een beetje hulp van een vriendin toch vakantie voor zichzelf mogelijk te maken. Patricia herinnert zich hoe ze al klein meisje jaar na jaar werd gedropt in een vakantiekolonie. Gedropt en vervolgens vergeten. Dertig jaar later doet het nog altijd pijn.

workshop balen
Saadia, Maryam en Mohammed

 

Uitgenodigd worden, eenzaam zijn of brute pech | De negentienjarige Wanda vertelt over een campingvakantie, die ze samen met haar zus beleefde. Broer Gerke herinnert zich hoe zijn vader ooit de vakantie van zijn broer redde door financieel tussen te komen. Saadia weet nog goed hoe eenzaam ze zich voelde toen ze pas in België woonde en de hele familie op vakantie was. Nicole vertelt hoe een langverwachte daguitstap met zoontje Wim wegens een plotse ziekte niet door kon gaan. Maryan was onder de indruk van een leraar die een benefiet organiseerde om een kind in armoede mee op vakantie met de school te laten gaan.

Vakantie: we hebben er allemaal wel ‘iets’ mee

De verhalen gaan over kansen krijgen, pech hebben, durf tonen en mensen ontmoeten die iets helpen mogelijk maken. Het zijn verhalen waarin soms financiële steun helpt, maar vriendschap nog meer betekent. ‘We hebben allemaal wel iets met vakantie,’ concluderen de vertellers. Vakantie is niet altijd vrolijk. Soms doet het pijn. En worden we daar dan sterker van? Soms wel, soms niet. En heel af en toe blijft oud vakantieverdriet een leven meegaan. ‘Het is wat het is’, zeggen ze.  ‘We kunnen alleen maar proberen om onszelf, onze kinderen en elkaar nu het geschenk van mooie vakantieherinneringen te bieden.’

Steunpunt Vakantieparticipatie toert met haar verhalenworkshops doorheen Vlaanderen. Wil jij ook een tof moment organiseren voor je vrijwilligers, vakantiegangers of medewerkers? Onderzoek je graag mee hoe we met z’n allen vakantie mogelijk maken voor elkaar? Laat van je horen, en we komen graag af om de workshop te begeleiden. Gratis en voor niets. En met welgemeend vakantie-enthousiasme.

Worskhop Kruierie

In gesprek met

Het kersverse Rap op Stap kantoor in vrijetijdscentrum De Kruierie zei meteen ‘ja’ op de uitnodiging van Vakantieparticipatie voor een babbel over hoe we vakantie mogelijk maken voor elkaar.  Vrijetijdsbemiddelaar Hanne Weckx nodigde negen mensen uit. Mohammed, Saadia, Gerke, Wanda, Maryan, Nicole, Patricia, Helga en Eddy vertelden elkaar verhalen en ontdekten hoe verschillend ‘vakantie’ voor iedereen is en hoe we elkaar nodig hebben om van vakantie een heerlijke tijd te maken.

Eén van hen is vrijwillig vakantiebemiddelaar in Rap op Stap Balen. Nicole neemt inspiratie mee uit de verhalen zegt ze. Inspiratie die ze kan gebruiken in haar advies aan mensen in armoede die dromen van een deugddoende vakantie. Allemaal zeggen ze aan het einde van de avond: dit was leuk! Hoe fijn is het om onze verhalen te mogen vertellen! Hoeveel deugd doet het om ervaringen uit te wisselen! Hoe enthousiast worden we door met elkaar te praten over vakantie! Vertellen over vakantie, ’t is al een beetje vakantie.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 5 juli 2017 in de categorie Armoede.

Neergepend door

Griet Bouwen is nieuw(s)maker voor het netwerk Vakantieparticipatie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

De schone kant van ’t leven voor iedereen bereikbaar maken

In gesprek met Karel De Rudder | 29 juni 2017

‘Als ik hoor dat mensen vanuit Aalst naar Plopsaland gaan met de bus, ouders met kinderen die godbetert drie tot vier uur op de bus zitten, dan vraag ik me altijd af: hoe heb je het er in godsnaam voor over?’ Voor Karel De Rudder, UiTPAS - medewerker bij Cultuurnet Vlaanderen zeggen anekdotes als deze alles over de kern achter het recht op vakantie. Die kern noemt Karel: verlangen. Verlangen om – net als alle andere mensen – gewoon van vakantie te kunnen genieten. Daarom blijft het nodig om alle resterende drempels tot vakantie en vrijetijd weg te halen. Om geen andere reden dan die ene essentiële: vrijetijd en vakantie is genieten. En genieten is een belangrijk stuk van ’t leven.

Dat mensen niet meer zouden moeten pleiten, smeken en plooien voor hun recht op vakantie, maar zich gewoon mogen overgeven aan verlangen, dromen en genieten van vakantie: daar is het Karel om te doen. Dus moeten alle drempels en alle vormen van – vaak goedbedoeld – paternalisme eruit.

Om met het paternalisme te beginnen: vakantie is een doel-als-doel.

Gewoon op vakantie kunnen moet genoeg zijn. Een doel-als-doel. Niet een doel-als-middel om achteraf weer beter tegen ’t leven te kunnen. Niet omdat het goed voor je is, of omdat het je sterker maakt om later werk te vinden. Karel: ‘Dat kunnen fijne neveneffecten zijn, maar nooit de ultieme reden om iemand wel of geen vakantiekansen te bieden.’

“De schone kant van ’t leven bestaat toch uit rondlopen, rondkijken, samenzijn, genieten. Vakantie, da’s daarom gewoon een stuk van het leven.”

Onder de woorden van Karel klinkt een niet mis te verstane vraag aan mensen die mee beslissen over vakantiekansen voor mensen in armoede: kan en wil je ’t mee mogelijk maken, gewoon omdat vakantie bij het leven hoort? Wil je die voor-wat-hoort-wat gedachte loslaten? Aan jou wordt toch ook niet gevraagd wat vakantie je oplevert?

De drempels dan

Dat er nog te veel mensen zijn die geen vakantieplannen maken, zegt hoegenaamd niets over hun al dan niet verlangen naar vakantie. Het zegt alles over drempels die hen in de weg staan. De kostprijs en de verplaatsing bijvoorbeeld, om de twee meest voor de hand liggende maar even te noemen. Maar ook dat mensen in armoede elk jaar opnieuw moeten bewijzen of ze nog recht hebben op korting of een bijdrage van het OCMW. Elk jaar opnieuw aan een hulpverlener moeten vragen of vakantie er inzit:  het maakt mensen klein. Karel: ‘Dat kan een vernederende ervaring zijn, die mensen liever niet doormaken. En dan wordt het een drempel.’

Drempels wegnemen is waardigheid respecteren

We zijn in Vlaanderen wel goed bezig om die drempels weg te werken. Het systeem van Vakantieparticipatie, waarbij partner-organisaties de verantwoordelijkheid nemen dat de kortingen bij de juiste mensen terecht komen, is een stap in de goede richting. UiTPAS is dat ook. Beide systemen zorgen ervoor dat mensen in armoede kunnen deelnemen zonder dat zichtbaar is voor anderen dat zij recht hebben op een korting. Dat schakelt het risico uit dat mensen in situaties komen die hun waardigheid aantast.

Het werk is nog niet gedaan

‘Een volgende stap zou kunnen zijn dat mensen hun korting op daguitstappen niet meer vooraf moeten aanvragen. Dat ze - net als andere gezinnen - op een mooie zomerdag kunnen vertrekken en korting krijgen aan de kassa van een attractie, zegt Karel.  Voor UiTPAS hoopt Karel tegen het einde van dit jaar een grote stap voorwaarts gezet te hebben. Cultuurnet werkt aan een koppeling tussen UiTPAS en de kruispuntbank. Dan wordt het verkrijgen van kortingstarieven op vrijetijdsactiviteiten weer minder belastend voor mensen. Karel: ‘Ja, dat wordt mooi. Eén keer aanmelden, en dan kan je erop vertrouwen dat je krijgt waar je recht op hebt. Dat scheelt een hoop gedoe. Die energie kunnen mensen dan richten op het uitkijken naar, plannen en beleven van cultuur, vrijetijd en vakantie.’

Foto header: (c) Karel De Rudder

Karel De Rudder

In gesprek met

Karel De Rudder werkt bij CultuurNet Vlaanderen en bouwt er mee aan de verspreiding van de UiTPAS in een groeiend aantal Vlaamse gemeenten. De UiTPAS moedigt mensen aan deel te nemen aan vrijetijd en culturele activiteiten in eigen buurt. UiTPAS combineert een voordelenprogramma voor iedereen, met financiële kortingen voor mensen in armoede. Zo kunnen ze makkelijker en zonder stigmatisering deelnemen aan het vrijetijdsleven.

Een UiTPAS tegen kansentarief aanvragen doe je bij het OCMW, sociale dienst, de Welzijnsschakel van jouw gemeente of rechtstreeks bij een aantal vrijetijdsorganisaties. Dit wordt lokaal bepaald. Kijk op de website van Cultuurnet om te ontdekken of jouw gemeente ook een UiTPAS uitgeeft.  Op 8 juni 2017 werd de 100.000ste UiTPAS uitgereikt.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 29 juni 2017 in de categorie Armoede.

Neergepend door

Griet Bouwen is nieuw(s)maker voor het netwerk Vakantieparticipatie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Enthousiasme: een ziekte die je graag wil hebben

In gesprek met Emily De Laere, Sporta | 8 juni 2017

Ze is jong, enthousiast en vastbesloten een verschil te maken. Omdat elk kind het recht heeft om z’n kracht en talent te vinden. Omdat samen sporten en spelen je oplaadt. Omdat elk kind onschuldig is, ongeacht de situatie waarin het opgroeit. De plek waar ze haar missie in de praktijk brengt is Sporta. Emily De Laere (25) is er diversiteitsmedewerker. Ze voelt zich gedragen door een netwerk van collega’s binnen en buiten haar organisatie. ‘In een netwerk met anderen vind ik de kracht en de ideeën om aan de boom te blijven schudden. Het houdt me gefocust op de essentie’, zegt Emily. We praten met haar over wat er bij Sporta in beweging kwam.

Als diversiteitsmedewerker helpt Emily om van Sporta een open huis te maken voor mensen die op eigen kracht niet de weg vinden naar sportactiviteiten en -vakanties. Ze ruimt drempels op en ondersteunt kwetsbare kinderen en jongeren om de stap naar een Sporta-kamp te zetten. In een bijzonder lerend netwerk bij Vakantieparticipatie vormt ze visie, vindt er ideeën en voelt zich omringd door partners en supporters. In dat lerend netwerk draait het om het ontdekken van sterkten, creëren van kansen en ontwerpen van aantrekkelijke acties.

Emily, jij voelt je gedreven om een verschil te maken. Hoe maakt vakantie een verschil in het leven van kinderen?

Emily: ‘Elk kind is anders. Er is voor mij daarom niet één juist antwoord op die vraag. Maar we zijn allemaal mensen, en op kamp kan je even alles loslaten en voelen dat je mens bent. Eens even weg geweest zijn, de batterijtjes opgeladen, voelen dat je erbij hoort. Dat mag al genoeg zijn.’

Voelen dat je mens bent, zeg je. Wat betekent dat voor jou?

Emily: ‘Dat je ervaart dat je leven niet alleen draait om moeilijke dingen. Dat je sterkten hebt, verlangens, dromen. Ik denk dat net die ervaringen eerst wegvallen als je in een moeilijk leven vastzit. Als je dat even kan doorbreken, kan er weer veerkracht ontstaan. Het zou kunnen, maar het is niet het doel. Alleen al de ervaring even weg te zijn, bij anderen te mogen zijn, is waardevol op zich. Kinderen zijn trouwens onschuldig, altijd. Kwetsbare kinderen groeien op met een hele bagage. Ik geloof dat ze op kamp kansen krijgen om weer te zien wie ze zijn, wat ze dromen, wat ze goed kunnen. Dat betekent voor mij mens-zijn: de kans om jezelf te ervaren.’

Spel op kamp
Spelenderwijs kansen krijgen op jezelf te ervaren.

 

Wat doe jij om meer kinderen kansen te geven om dat te beleven?

Emily: ‘We hebben dit jaar de inschrijvingsprocedure voor kwetsbare kinderen sterk vereenvoudigd, in samenwerking met Steunpunt Vakantieparticipatie. Aanmeldingen komen via het Steunpunt bij mij terecht, en dan ga ik op weg met de gezinnen. Ik heb met hen een persoonlijk contact voor, tijdens en na de vakantie. We halveerden de kostprijs voor gezinnen in armoede en doen er nog een extra korting bovenop. En de resultaten zijn om keitrots van te worden: er zijn nu (ruim voor de zomervakantie n.v.d.r.) al meer inschrijvingen dan we vorig jaar na de zomervakantie hadden. In onze nieuwe beleidsnota heeft diversiteit een belangrijkere plek gekregen.’

Hoe krijg je dat voor elkaar in je organisatie?

Emily: ‘Ik durf op dezelfde nagel te blijven kloppen. En ik deel verhalen, verhalen, verhalen. Door te vertellen over kinderen die bijvoorbeeld zelf een jaar lang sparen voor dat kamp, krijgen collega’s en vrijwilligers meer begrip en respect. Verhalen brengen leefwereld en werkwereld met elkaar in verbinding. Tegen een verhaal heb je geen verweer. Het raakt ons. Het doet ons beseffen dat we samen iets kunnen betekenen in het leven van een ander. Ik hou het gesprek erover gaande. Ik help zoeken naar een goeie manier van begeleiding op kamp, zonder te stigmatiseren. Ik hou mee in de gaten van de gevolgen van beslissingen zijn op kwetsbare kinderen. Als een kamp geannuleerd wordt bijvoorbeeld, communiceren we nu veel zorgzamer naar hen.’

'Alleen al de ervaring om samen met andeen even weg te zijn, da's genoeg vakantie.'

 

Ik zie je enthousiasme. Zijn er toekomstplannen die je koestert?

Emily: ‘Ik wil mijn kennis over armoede en uitsluiting verder verspreiden bij mijn collega’s van de kampen. Ik wil ook graag de waarderend onderzoekende benadering (geleerd in het Appreciative Inquiry Lerend netwerk n.v.d.r.) verder verankeren. Ik gun mijn collega’s ook die leerervaring, en de ervaring van samenwerking en solidariteit die ik in het Lerend netwerk heb ervaren. Ik heb er vertrouwen in dat we samen de shift kunnen maken van het denken in resultaten naar de focus op mensen én resultaten.

Tenslotte, uit pure nieuwsgierigheid: wat houdt je gaande?

Emily: ‘De verhalen, en het deel mogen zijn van een netwerk van collega’s in het werkveld. Verhalen zijn er genoeg. Ik leef te midden van verhalen en getuigenissen over hoe vakantie een verschil maakt in het leven van kinderen. We kunnen dat niet meten. Maar we hebben gelukkig wel verhalen om daarover met elkaar te praten. En verder: in het lerend netwerk vond ik kracht om aan de boom te blijven schudden. Weten dat je niet alleen op de barricade staat beweegt mij om altijd nieuwe dingen te gaan doen. Samen praten en werken met anderen houdt mij in contact met de essentie. Interesse, vragen en waardering ervaren van anderen geeft mij kracht om anderen te besmetten met mijn enthousiasme. En enthousiasme, dat is toch een ziekte die je graag wil hebben…’

Emily De Laere

In gesprek met

Emily De Laere is diversiteitsmedewerker bij Sporta. In haar organisatie brengt ze aandacht voor de inclusie van kwetsbare kinderen, jongeren en volwassenen. Ze stimuleert en ondersteunt medewerkers van sportactiviteiten en vakantiekampen om hun werking te openen en aan te passen zodat iedereen erbij kan en zich thuis kan voelen.

Sporta is partner in het netwerk Vakantieparticipatie van Toerisme Vlaanderen. Emily nam deel aan het eerste Appreciative Inquiry Lerend Netwerk van Vakantieparticipatie. ‘Die leerervaring bracht me de ervaring van solidariteit en beweegt mij om veel meer dingen te gaan doen. Ik stap nu graag én open in nieuwe trajecten en samenwerkingsverbanden, omdat ik ontdekte dat we samen een verschil kunnen maken.’  Een tweede editie van dit lerend netwerk start op 13 juni 2017. 

Dit verhaal werd gepubliceerd op 8 juni 2017 in de categorie Armoede.

Neergepend door

Griet Bouwen is nieuw(s)maker voor het netwerk Vakantieparticipatie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Digitaal verhaal: ‘Met niets heb je heel veel’

In gesprek met Fanny Bulcke | 24 januari 2017

‘Kan je ’t je inbeelden, dat je als moeder met blote voeten in een diepe put terecht komt, en de aarde van onder je nagels moet halen omdat je eruit wilt? Dat je tranen moet laten zonder dat de kinderen het mogen zien? Dat je huis vol spanning hangt, en alle leuke dingen verdwenen zijn? Zo begint Fanny Bulcke haar verhaal. Een verhaal van de scherpte van plotse armoede. Het verhaal van  de kracht van een moeder. Het verhaal van mogelijk maken wat onmogelijk lijkt: vakantie!

Fanny schreef en vertelt haar verhaal. Kijk. Ervaar de kracht. Bewonder.
Dit is moederschap, een kracht die zicht dwars door zware klei van armoede een weg naar het licht baant.

 

Over de videoverhalen
Fanny ging samen met Hilde, Jenneke, Claudine, Dirk, Rita, Carine, Marleen en Patrick in op de uitnodiging van Vakantieparticipatie om hun vakantie-ervaringen te vertellen via een ‘digital story’. Lees hier meer over de workshop. In hun persoonlijk videoverhaal vertellen ze met eigen stem wat vakantie voor hen betekent. De videoverhalen delen we in de loop van de komende weken op www.iedereenverdientvakantie.be en via het Youtube-kanaal van Steunpunt Vakantieparticipatie, Toerisme Vlaanderen.

Bekijk alvast:
‘Vakantiegangers doen oproep aan hulpverleners en beleid’
'Vakantie is vrijheid durven nemen' 

Fanny Bulcke

In gesprek met

Fanny Bulcke woont in Diksmuide. Fanny is gehuwd met Dries. Het koppel heeft drie dochters. Fanny en Dries hebben pech gehad. Een faillissement duwde hen in de armoede. Ze werkten hard om uit de put te geraken. Het lukt. Lees er hier meer over: 'Je eigenwaarde is van jezelf, die laat je je niet ontnemen.'

Dit verhaal werd gepubliceerd op 24 januari 2017 in de categorie Armoede.

Neergepend door

Griet Bouwen is nieuw(s)maker voor het netwerk Vakantieparticipatie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Toerisme: hefboom in strijd tegen armoede en ecologisch herstel.

In gesprek met Martha 'Pati' Ruiz Corzo, Mexico | 10 januari 2017

Toerisme kan een krachtige motor onder lokale ontwikkeling zijn, zegt de Mexicaanse activiste Martha Ruiz Corzo. Martha is pionier van het project Grupo Ecologico Sierra Gorda, Het uitgestrekte natuurgebied herbergt hoge bergen en diepe canyons. Dankzij een bijzonder microklimaat herbergt de omgeving een enorme diversiteit aan planten en dieren. In dit beschermd natuurgebied ondersteunt de Grupo Ecologico organisaties en bewoners in hun economische ontwikkeling, met respect voor de behoeften van de planeet. Toerisme is een belangrijke hefboom in die ontwikkeling. Martha legt uit.

Martha Ruiz Corzo: ‘Projecten rond duurzame ontwikkeling opzetten in onze regio is een complexe uitdaging. Het land is eigendom van vele kleine boeren die vaak extreem arm zijn. Die kan je niet zomaar opleggen dat ze hun natuurlijke omgeving moeten beschermen. Je moet daarom mensen kansen geven om zich weer te verbinden met hun omgeving. Als ze ervaren hoe de kwaliteit van hun omgeving impact heeft op hun eigen levenskwaliteit, verandert er wel iets.

Het belangrijkste werk van Grupo Ecologico Sierra Gorda is milieu-educatie, zegt Martha. 'We organiseren festivals voor Moeder Aarde. De hele gemeenschap neemt daaraan deel. We zingen liederen over de schoonheid van het land, over de geschenken die moeder aarde voor ons heeft. Zo voelen we steeds meer dat we van haar komen en naar haar teruggaan. Dat maakt een wezenlijk verschil in de visie en het gedrag van mensen.’

Martha zingt:

Micro-ondernemingen, gerund door vrouwen

Martha: ‘Zonder zorgzame economische ontwikkeling is geen duurzaam herstel van de natuurlijke omgeving mogelijk. Economisch zetten we sterk in op toerisme. Op dit moment telt onze regio al 83 toeristische micro-ondernemingen, meestal gerund door vrouwen. Op 24 plekken in de regio kunnen toeristen verblijven in cabins. Toeristen kunnen bij onze vrouwelijke onderneemsters workshops meemaken rond pottenbakken, kaas maken, kruidenremedies en lokale tradities.

Toeristen stappen daardoor in onze wereld en maken bijzondere dingen mee. We horen hen vaak zeggen hoe prachtig ze het vinden om tijd met de lokale mensen door te brengen, samen met ons een maaltijd te delen. Ze geven hun ogen de kost, genieten van de geuren en komen thuis in onze gemeenschap. Een vakantie bij ons is je onderdompelen in de overvloed van geschenken van Moeder Aarde.’

Toerisme stimuleert veerkracht

Martha: ‘De toeristen vinden het aanbod blijkbaar boeiend, want ze komen in steeds grotere aantallen. Dat moedigt onze onderneemsters aan. De vrouwen worden creatief. Ze ontwikkelen nieuwe vaardigheden en nieuwe producten. Ze verbeteren de kwaliteit van hun logies, van hun borduurwerk, hun keramiekwerk en het voedsel dat ze produceren. Daar profiteert uiteindelijk de hele gemeenschap toch van!’

De economische situatie verbetert.

Martha: ‘Het geeft me een diepe voldoening om te zien dat de leefsituatie van onze mensen verbetert. Ze hebben nu wél een inkomen. Onze vrouwelijke onderneemsters krijgen respect van hun echtgenoten en familie. Het kleine beetje geld dat ze met hun activiteiten verdienen maakt een groot verschil.’

Duurzame band met het land waarop je leeft

Martha: ‘Na jarenlang samenwerken, zien we dat onze mensen een nieuwe liefde voor hun land ontwikkelen. Dat hun wortels dieper gaan. Dat is bijzonder, want veel van onze mensen zijn ooit naar Amerika uitgeweken. Als ze dan terugkomen, zijn ze de band met hun land kwijtgeraakt. Bij ons leren ze opnieuw dat ze Mexicaan zijn, dat ze deel zijn van een vreugdevol volk!’

Martha ‘Pati’ Ruiz Corzo

In gesprek met

Martha ‘Pati’ Ruiz Corzo woont in Sierra Gorda in Centraal Mexico. Ruim dertig jaar geleden gooide haar gezin het roer radicaal om. Ze kozen voor een eenvoudig leven middenin de natuur. Martha is pionier van de Gruppo Ecologico Sierra Gorda. De missie van Gruppo Ecologico Sierra Gorda is de natuurlijke rijkdommen van de regio bewaren en tegelijk de economische ontwikkeling van de gemeenschap bevorderen. Toerisme speelt daarin een belangrijke rol.

 

Dit verhaal werd gepubliceerd op 10 januari 2017 in de categorie Armoede.

Neergepend door

Griet Bouwen is nieuw(s)maker voor het netwerk Vakantieparticipatie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Cultuur beleven is je mens-zijn ervaren

In gesprek met Eric Joris, Filip Vanderbeek en gasten PSC Open Huis | 9 december 2016

Aan ’t Schoolplak - Aantwaarps voor de Schoolstraat in Antwerpen Noord – ligt het ontmoetingslokaal van PSC Open Huis. De vitrine oogt sober. Wie de deur openzwaait ervaart een volkse hartelijkheid. Je krijgt een handdruk, men vraagt je voornaam, biedt je een dampende tas koffie aan. Dit is een plek waar elke maand meer dan dertig ontmoetingsactiviteiten worden gepland en voorbereid. Dit is een plek waar mensen het netwerk vinden dat ze omwille van het isolement van armoede ontbreken. Dit is een plek waar recreatief sporten, gezondheid en cultuurbeleving hoog in ’t vaandel worden gedragen. Waar het plezier van samenzijn voelbaar is. Waar cultuur met een grote ‘C’ geschreven wordt. Waar cultuur menswaardigheid betekent, verfijning, respect.

We zijn te gast in Open Huis om poëzie te maken. Gedichten over het gevoel dat vakantie nalaat. Vijftien mensen verzamelen rond de tafel. Poëzie is voor de meesten van hen vertrouwd terrein. Ze ontmoeten elkaar maandelijks in een activiteit die Krakende Letters heet. Ze lezen poëzie, schrijven, dragen voor en luisteren. Ze diepen wel vaker thema’s uit via poëzie. Dit jaar deden ze een project rond verbeelding. Volgend jaar staat een verkenning van verlies op stapel. En wij mogen er even tussendoor met het thema vakantie.

De groep 'Krakende letters', met in het midden gastdichter Jan Somers.

 

Het voelt als een eer, een geschenk. Want dit huis ademt cultuur. Middenin wat mensen de vergeetput van Antwerpen noemen, en daarmee Antwerpen Noord bedoelen, is Open Huis een oase waar mensen close en tegelijk verfijnd met elkaar omgaan. Groepswerker Filip Vanderbeek spreekt de mensen aan met ‘u’. Het is bijzonder.

Geef mensen een netwerk en zelfsturing

‘De nadruk van Open huis ligt op netwerkvorming’, zegt coördinator Eric Joris. ‘Dat mensen een netwerk hebben is ontzettend belangrijk.' In maandelijkse planningsvergaderingen stellen de mensen samen een activiteitenprogramma op. ‘Alles vertrekt hier van de mensen zelf’, zegt Eric. ‘Hun ideeën, vragen en behoeften staan centraal, en dat hoort ook zo in een vereniging waar armen het woord nemen.’ Op de activiteitenkalender staan recreatieve sportactiviteiten, vorming, activiteiten rond gezondheid en voeding en cultuur. Veel cultuur!

Cultuur maakt ons tot mens

Groepswerker Filip Vanderbeek helpt culturele grenzen verleggen. ‘Cultuur beleven is veel meer dan eropuit trekken’, zegt Filip. Cultuur inspireert, vormt, maakt mensen creatief. Cultuur beleven is jezelf ontwikkelen, je mens-zijn ervaren. Een gevoel voor schoonheid ontwikkelen, je laten raken door ideeën van anderen, de taal van kunst voelen in je eigen lijf.

Voorbij het evidente durven gaan

‘Bij Open Huis vinden we een stevige culturele ontwikkeling belangrijk. We zoeken ook de moeilijkere dingen op. We duiken in specifieke kunststromingen, bezoeken niet evidente tentoonstellingen, gaan naar voorstellingen van filharmonische concerten en naar de opera.’ De mensen leven samen toe naar die uitstappen. Ze duiken in de geschiedenis van een opera, leren over de componist, ontdekken de geschiedenis, maken kennis met het verhaal en de muziek. Want goed voorbereid begrijp je zoveel meer van de essentie van een kunstwerk, vinden ze bij Open Huis.

Betaalbaar houden dankzij steun en netwerk

Via tegemoetkomingen van het Fonds voor Vrijetijdsparticipatie, het Steunpunt Vakantieparticipatie en tal van vriendschappelijke contacten met kunstvolk uit Antwerpen, slaagt Open Huis erin dat culturele aanbod betaalbaar te houden. ‘De meeste van onze mensen leven in armoede. Sommigen waren vroeger arm en zijn nu iets beter af. Maar - het blijft hard om te horen -  er zijn ook mensen die het met 200 euro leefgeld per maand moeten stellen. En ze hebben nood aan een netwerk, aan contacten met andere mensen en activiteiten die de zinnen verzetten.’

Wereld rond mensen groter maken

Eric: ‘De essentie van ons werk is mensen stappen helpen zetten. Zodat hun vertrouwen in zichzelf en in de buitenwereld kan groeien. We willen hen goesting doen krijgen naar méér, ook buiten de kring van Open Huis. Dat ze ook bij andere verenigingen durven aansluiten, de stap zetten naar een leesclub, poëzie gaan schrijven, vrijwilligerswerk gaan doen in een buurtschool, het kinderziekenhuis of de Roma. Dat is voor ons de essentie van basiswerk: mensen sterker maken, zodat hun wereld groter wordt.’

En de gedichten?

Gedichten voordragen
Voordragen wat samen gecomponeerd werd.

Zes poëtische parels werden geboren in minder dan drie uur tijd. We nemen ze mee naar het Steunpunt Vakantieparticipatie. Op 15 december stellen we ze voor op het Forum Vakantieparticipatie. De mensen van Open Huis zullen er ook bij zijn. Want die willen met eigen ogen zien hoe hun creaties hier en daar een gevoelige snaar kunnen raken.

 

 

 

fotografie: Jan Somers
PSC Open Huis

In gesprek met

Eric Joris en Filip Vanderbeek werken bij PSC Open Huis. ‘PSC’ staat voor Protestants Sociaal Centrum.  De vereniging werd bijna 40 jaar geleden opgericht door enkele dames die iets voor mensen in armoede wilden doen en een huis oprichtten waar mensen terecht konden voor hun vragen, een kop koffie en ontmoeting met lotgenoten. Open Huis is erkend als ‘vereniging waar armen het woord nemen.’ De ‘P’ (van protestants) weerspiegelt nog de oorsprong, maar sluit niemand, van welke levensbeschouwelijke visie ook, uit.

Dit verhaal werd gepubliceerd op 9 december 2016 in de categorie Armoede.

Neergepend door

Griet Bouwen is nieuw(s)maker voor het netwerk Vakantieparticipatie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Vakantiedrempels: maak de kring rond mensen groter.

In gesprek met Mirjam Beyers, Eigen Kracht Conferenties Vlaanderen | 24 november 2016

Ergens in Vlaanderen, in een spreekkamer van een OCMW. Anja*, alleenstaande mama van twee tieners praat met haar budgetbegeleider. Ze vertelt over haar verlangen om een tijdje ontspannen samen te kunnen zijn met haar kroost. Ze vertelt dat ze ervan droomt om even, heel even maar, met haar kinderen vakantie te beleven. De maatschappelijk werker begrijpt het wel, maar zucht dat het nog even zal moeten wachten. Dat schuld aflossen prioriteit heeft. En, tussen de lijnen door klinkt dat vakantie toch meer luxe dan noodzaak is. Dat flinke, moedige mama Anja nog wel even wel zonder kan. Het kan anders, denken we na een gesprek met Mirjam Beyers, initiatiefnemer van Eigen Kracht Conferenties in Vlaanderen.

Ze bestaan, de Anja’s. Moeders, vaders, kinderen in de penarie. Een schrijnend verlangen naar rust en een beetje quality time samen.  Ze bestaan, maatschappelijk werkers die ’t goed bedoelen en zich aan handen en voeten gebonden voelen door druk van regels en schuldeisers. Ze bestaan, de deuren naar vakantie die gesloten blijven. Tot de penarie achter de rug is. Misschien. Ooit.

Daar zijn toch hulpverleners voor!?

Inderdaad, Anja staat er niet alleen voor. Een netwerk van hulpverleners helpt het gezin op spoor te blijven. Financiële steun, budgetbegeleiding, opvoedingsondersteuning, enzovoort, enzovoort. Het is goed dat ze er zijn, die hulpverleners. Maar hoe houdt Anja middenin al die ondersteuning nog de regie van haar eigen leven, vragen we ons af. Durft ze nog te vertrouwen op haar intuïtie als moeder die aanvoelt wat goed is voor haar gezin? Blijft ze sterk in dat netwerk van goed geïnformeerde, deskundige professionals? Vindt ze de moed om haar verlangen naar vakantie ernstig te blijven nemen?

Het team van Eigen Kracht-conferenties – een netwerk van intussen meer dan 150 vrijwilligers – gelooft in de oplossingskracht van mensen, hoe lastig ze het ook hebben. ‘Maak de kring rond mensen groter’, zegt Mirjam. ‘Iedereen heeft het recht zich een evenwaardige partner te voelen in het proces van hulpverlening. Leg de regie bij de mensen zelf en bij mensen in hun omgeving. Zie hen als een bron van oplossingen. Betrek hun persoonlijke netwerk, maak dat groter en laat hen samen oplossingen ontdekken die in de kiem al aanwezig zijn.’

"Iedereen heeft het recht zich een evenwaardige partner te voelen in het proces van hulpverlening. Leg de regie bij de mensen zelf en bij mensen in hun omgeving" - Mirjam Beyers

Eigen kracht aanspreken

Om die oplossingen boven water te krijgen, kan een Eigen Kracht-conferentie een krachtige interventie zijn. Een Eigen Kracht-conferentie is een proces van toegroeien naar oplossingen. Het start bij een probleem of een verlangen van een persoon of een gezin. Bij een verstoorde relatie tussen moeder en dochter, een kind met gedragsproblemen, een bejaarde die vereenzaamt. Of bij Anja, die verlangt naar een tijdje wég van huis, een extra portie rust en ongestoorde tijd samen met de kinderen.

Wanneer Anja bereid is om samen met familie, vrienden en kennissen te zoeken naar oplossingen, kan zij – of haar hulpverlener – een Eigen Kracht-conferentie aanvragen. Een coach van het Eigen kracht-team onderzoekt met haar de vraag en welke mensen kunnen meedenken in de richting van oplossingen. Anja’s vraag zou kunnen klinken als ‘wat kunnen we doen zodat Anja en de kinderen elk jaar samen een vakantie-ervaring kunnen meemaken?’

Maak de kring groter

‘Eens de vraag helder, maken we de kring groter’, zegt Mirjam. ‘We brengen de persoon in contact met een vrijwillige Eigen Kracht-coördinator. Samen maken ze een lijstje van mensen die mee kunnen denken over oplossingen. Meestal gaat het om familie en vrienden, maar ook hulpverleners of bijvoorbeeld leerkrachten van de kinderen kunnen bijdragen. De vrijwillige coördinator bezoekt hen, legt uit waarover het gaat, wat er gaat gebeuren en vraagt na welke mensen nog meer belangrijk kunnen zijn in het netwerk.’

Die mensen komen daarna – tussen de acht en twaalf weken na de eerste stappen - samen op de eigenlijke conferentie, die bestaat uit een informatief gedeelte, een gesloten deel en de voorstelling van een plan.

In het informatieve gedeelte kan bijvoorbeeld de budgetbegeleider worden uitgenodigd om te vertellen over feitelijke financiële restricties. Of kan de opvoedingscoach bijzonderheden vertellen die nodig zijn opdat het netwerk de juiste beslissingen nemen. Na de informatieronde verlaten experten en hulpverleners de conferentie. Ook de vrijwillige Eigen Kracht-coördinator verlaat de ruimte.

In het besloten gedeelte van de conferentie – waaraan meestal tussen de vijf en vijftien mensen deelnemen – zoekt de hulpvrager samen met de kring van familie, vrienden en kennissen naar oplossingen. Mensen engageren zich ten opzichte van elkaar en stellen een plan van afspraken op.

Tenslotte stelt het netwerk een plan voor aan de vrijwillige coördinator. Die kijkt dan mee of het plan veilig, wettelijk en werkbaar is en helpt waar nodig de open eindjes – wie, wat, waar, wanneer – verhelderen. Alle deelnemers ondertekenen de afspraken. De coördinator maakt een verslag, bezorgt het aan alle aanwezigen en aan hulpverleners wiens betrokkenheid nodig is. Het Eigen Kracht-team volgt de afspraken nog een poos op en helpt bijsturen wanneer hier of daar een wiel dreigt af te lopen.

Oplossingen worden zichtbaar

Terug naar Anja. Je hoeft geen ongebreidelde fantasie te hebben om te vermoeden dat middenin een Eigen Kracht-conferentie oplossingen ontstaan. Een zus die aanbiedt om de kinderen tijdens de zomervakantie mee te nemen naar een pretpark. Een vriendin die het ziet zitten om samen kosten delend een verlengd weekend door te brengen in een betaalbaar vakantiepark. Een dochter die aarzelend ingaat op de uitnodiging van een vriendinnetje om met de jeugdbeweging op kamp te gaan. Een buurvrouw die wekelijks de kinderen enkele uren opvangt, zodat Anja wat extra tijd voor zichzelf overhoudt.

Geef mensen hun netwerk terug

‘We hebben een oneindig vertrouwen in het netwerk rond mensen’, zegt Mirjam. ‘Niet in de zin dat het zaligmakend is, maar wél dat er in een Eigen Kracht-conferentie oplossingen tevoorschijn komen die haalbaar, mogelijk en van harte zijn. Bovendien: we denken al te gemakkelijk dat kwetsbare mensen geen netwerk hebben om op terug te vallen. Dat klopt niet. Als we één persoon hebben om mee te starten, één persoon in wie de hulpvrager een beetje vertrouwen heeft, dan zijn we vertrokken. Dan groeit het netwerk zienderogen.’

Het zou dus zomaar kunnen dat Anja niet alleen ervaart dat haar vakantiedroom waar wordt, maar dat ze ervaart dat mensen om haar geven. Dat meer mensen om haar geven dan ze zelf voor mogelijk had gehouden.

--oOo--

(*) Het personage van Anja ontstond in de verbeelding van de schrijver. De situatie van haar gezin en de relatie met haar hulpverlener is gebaseerd op getuigenissen die we in het netwerk van Vakantieparticipatie meer dan eens horen. 

Mirjam Beyers

In gesprek met

Mirjam Beyers is initiatiefnemer van Eigen Kracht Conferenties in Vlaanderen. Als ervaringsdeskundige is Mirjams expertise in eerste instantie ontleend aan het dagelijks leven. Zij kent als geen ander de praktijk van de hulpverlening, het justitiële apparaat en jeugdproblematiek, en de onschatbare waarde van een breed netwerk. Zelf is zij op latere leeftijd en als alleenstaande moeder terug naar de schoolbanken gegaan. Zo heeft zij bij het HIG haar bachelor Gezinswetenschappen gehaald. Als voortrekker van Eigen Kracht-conferenties vzw zet zij zich in voor mensen met een hulpvraag en de maatschappelijk kwetsbaren.

Meer weten over Eigen Kracht-conferenties, een Eigen Kracht-conferentie aanvragen of interesse om vrijwillig Eigen Kracht-coördinator te worden: www.eigen-kracht.be

Dit verhaal werd gepubliceerd op 24 november 2016 in de categorie Armoede.

Neergepend door

Griet Bouwen is nieuw(s)maker voor het netwerk Vakantieparticipatie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Oplossingen achter de schermen helpen kinderen aan hun trekken komen

In gesprek met Vrijwilligers van 'Solidair Zwartberg' | 16 februari 2016

Er was eens, in 2011… Een Sinterklaasfeest in Zwartberg (Genk). Een feest voor kinderen uit de buurt. Een feest van spelen en in spanning uitkijken naar de Sint en zijn cadeautjes. Een vrijwilliger zat aan de inkom om iedereen welkom te heten en een kleine bijdrage van 3,5 euro per kind te ontvangen. Een papa met drie kindjes komt aan. Wat er dan gebeurt, zal enkele maanden later het begin van Solidair Zwartberg worden…

… De kinderen zijn in spanning. Enthousiast voor wat komt. Papa betaalt 7 euro. De vrijwilligster kijkt hem aan en zegt dat de prijs voor drie kindjes 10,5 euro is. De man aarzelt, denkt na. ‘Wacht even’, zegt hij dan. Hij draait zich om en verlaat samen met zijn drie kinderen de zaal. Om geld bij te halen, denkt de vrijwilligster nog.

Wat later is de jonge vader er opnieuw.
Niet met extra centen.
Hij heeft nog twee kindjes bij.

‘Dat heeft me toen erg aangegrepen’, zegt de vrijwilligster. ‘Dat kan toch niet, dacht ik. Toch niet hier, bij ons, met zoveel hulpinstanties, zoveel werkingen voor mensen in armoede.’ En er was nog iets: datzelfde Sinterklaasfeest hoorde ze een kind vragen waarom Sinterklaas niet bij hen thuis komt.  

‘Iets’ willen doen

Twee verhalen van uitgesloten kinderen op één namiddag. Het bleef nazinderen. ‘We wilden iets doen. Iets oprichten om mensen in diepe armoede te bereiken. We willen dat elk kind aan zijn trekken kan komen. Dat ze kunnen deelnemen aan een feest in de buurt, aan een kamp, dat ze tijdens de vakantie ook iets kunnen beleven.’ Solidair Zwartberg werd opgericht: een bescheiden organisatie die achter de schermen werkt aan kansen voor gezinnen en kinderen.

Dringende nood opheffen

Sinds 2012 verzamelt Solidair Zwartberg kleding, gebruiksvoorwerpen en geld om dringende noden te kunnen opvangen. Om een winterjas te geven aan een kind, een boekentas te  kopen, een vakantiebeleving te financieren. Om te kunnen doen wat nodig is, zodat een kind kansen krijgt, een gezin op het spoor geraakt. ‘Structureel helpen doen we niet. Eenmalig een nood opheffen kunnen we wel. We willen bijvoorbeeld niet aanvaarden dat een kind flauwvalt op school omdat het geen eten heeft. Dan willen we direct kunnen helpen. Verder zoeken we oplossingen, wijzen we mensen de weg naar hulpverleners en instanties. ’

"Een winterjas, een boekentas, een vakantiebeleving: we willen kinderen geven wat ze nodig hebben."

Unieke samenwerking professionals en vrijwilligers

Professionele hulpverleners en buurtwerkers worden geregeld geconfronteerd met dringende problemen, zitten soms met de handen in het haar. Soms zijn er geen oplossingen, of kunnen die niet snel genoeg georganiseerd worden.  Dan kan de hulpverlener een vraag tot ondersteuning stellen aan Solidair Zwartberg.

Het vrijwilligersteam beslist unaniem en snel. Hulp is in principe éénmalig. ‘Dat kan gaan over hulp om een rekening te betalen en daardoor schuldopbouw te vermijden. Maar meestal gaat het over tastbare dingen zoals kleding, schoolspullen, meubeltjes, geld voor een busabonnement of een nachtkleed voor een mama die naar het ziekenhuis moest. Voor voedselpakketten werken we samen met Sint Vincentius,’ leggen de vrijwilligers uit.

Anoniem

Alles gebeurt anoniem. De vrijwilligers achter Solidair Zwartberg willen buiten beeld blijven. Ze willen ook niet de namen kennen van de gezinnen die ze helpen. ‘De hulpverleners waarmee wij samenwerken weten over wie het gaat en wat er precies nodig is. Zij zijn de verbinding tussen ons en de gezinnen. Daarop vertrouwen we.’

Gezond verstand en naastenliefde

Echte regels bij het beslissen over tegemoetkomingen hebben ze niet. Gaandeweg ontstaan wel richtsnoeren die de vrijwilligers helpen om zorgvuldig te overwegen wat de beste benadering is. Want wanneer wél, en wanneer niet helpen: het is niet altijd eenduidig. ‘Neem nu een tussenkomst in de elektriciteitsrekening: we doen dat wel als dat een gezin helpt om een groeiende schuldenberg te vermijden. Maand na maand bijspringen doen we niet. We willen niet dat onze hulp de zelfredzaamheid van de gezinnen vermindert.’

‘We willen niet in de plaats treden van structurele hulpverlening’, zeggen ze nog. ‘We helpen gewoon, bieden een antwoord waar het dringend nodig is, blijk geven van solidariteit. Want – al willen veel mensen er niet van horen – armoede bestaat en kan heel diep zitten. We aanvaarden niet dat kinderen daar het slachtoffer van worden.’ Solidariteit: voor de groep vrijwilligers van Solidair Zwartberg is dat niet alleen een waarde. Het is vooral een doe-woord.

 

Dit verhaal werd oorspronkelijk gepubliceerd op www.stebo.be en hier overgenomen omdat we het inspirerend vinden voor het netwerk Vakantieparticipatie.
Solidair Zwartberg, anoniem

In gesprek met

De mensen achter Solidair Zwartberg willen anoniem blijven. Ze brengen geld en materiële hulp bijeen om dringende noden van mensen uit de buurt te kunnen opvangen. Zodat een kind in armoede mét boterhammen naar school kan, een Sinterklaasfeest kan bijwonen en tijdens de vakantie ook mooie herinneringen kan opbouwen.

De vereniging werkt achter de schermen. Hulpverleners en buurtwerkers opereren ervoor. Zij signaleren noden en bemiddelen de hulp.

Wil je meer weten over de werking van Solidair Zwartberg? Contacteer dan Stebo-Buurtopbouwwerker Bert Anthonissen | Bert.anthonissen@stebo.be | 089 84 44 42

Dit verhaal werd gepubliceerd op 16 februari 2016 in de categorie Armoede.

Neergepend door

Griet Bouwen is nieuw(s)maker voor het netwerk Vakantieparticipatie. Ze houdt van een hartelijk gesprek en stelt graag vragen die een verschil maken. Heb je zelf een verhaal dat je graag deelt? Contacteer onze redactie en zet je verhaal kracht bij.

Pagina's

Copyright © 2017 Steunpunt vakantieparticipatie | Disclaimer | Privacy |